Γιατί η κάρτα προσφυγικής απειλής του Ερντογάν έχει λήξει.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Το γραφείο του κυβερνήτη Αδριανούπολης ανακοίνωσε στις 17 Μαρτίου ότι 147.132 μετανάστες είχαν περάσει στην Ελλάδα από τις 28 Φεβρουαρίου, όταν η Άγκυρα δήλωσε ότι θα ανοίξει τα σύνορα της στους πρόσφυγες.

Ο Erdogan είχε δηλώσει στις 29 Φεβρουαρίου ότι η επιχείρηση ήταν σε εξέλιξη λέγοντας: «Είχαμε πει πριν από μήνες ότι θα αναγκαστούμε να ανοίξουμε τις πύλες εάν συνεχίσουμε έτσι. Δεν μας πίστεψαν. Και τι κάναμε χθες; Ανοίξαμε τις πύλες. Ο αριθμός των μεταναστών που διασχίζουν τα σύνορα προς την Ελλάδα έχει φτάσει τις 18.000 από σήμερα το πρωί.»

Από το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου, δωρεάν λεωφορεία άρχισαν να μεταφέρουν εκατοντάδες πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη στα ελληνικά σύνορα, ενώ οι σκηνές μεταδίδονταν ζωντανά από πολλά τουρκικά κανάλια, τα οποία προφανώς είχαν ειδοποιηθεί εκ των προτέρων για το τι θα συμβεί.

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821

Άρθρο - Ομιλία του Αντιστρατήγου (ε.α.) Αντώνη Βασιλείου*.

ΜΝΗΜΗ – ΙΣΤΟΡΙΑ – ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Η μνήμη υπήρξε πάντοτε για τον νοήμονα άνθρωπο, το μεγαλύτερο όπλο του στον αγώνα της προόδου και του πολιτισμού. Αυτό δε που αποτελεί η μνήμη για τον κάθε άνθρωπο, είναι για τον κάθε λαό η ιστορία του. Δια μέσω της ιστορίας οι λαοί αποκτούν γνώση των δυνάμεων τους και των ιδιοτήτων τους στα εμπόδια, τις δοκιμασίες και τις κατακτήσεις κατά το πέρασμα των αιώνων. Αυτή η γνώση έχει την αξία της συνειδήσεως, της εθνικής συνειδήσεως, διότι οι δυνάμεις και η πραγματικότητα του παρόντος, είναι αναπόσπαστοι προς το παρελθόν, αφού είναι αποτέλεσμα που διαμορφώθηκε στο παρελθόν. Το να κλείσει ένας λαός την ιστορία του, θα ήταν σαν να ήθελε να ξαναδημιουργηθεί από το χάος. Και αν θα θέλαμε να αχρηστεύσουμε τη μνήμη μας, με αυτό τον τρόπο, δεν θα μπορούσαμε να καταστρέψουμε το παρελθόν, αφού αυτό ούτως ή άλλως υπήρξε, απλούστατα, θα αγνοούσαμε τους εαυτούς μας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η γνώση της Ιστορίας εξυπηρετεί ουσιαστικά την εθνική συνείδηση ενός λαού. Και η ιστορία κατά το μεγαλύτερο ποσοστό της, ερευνά τις περιόδους κατά τις οποίες τελέστηκαν οι μεγάλοι αγώνες της ύπαρξης και τις προόδου. Αγώνες οι οποίοι δημιούργησαν νέες καταστάσεις. Αυτές τις περιόδους τις ονομάζουμε μεγάλους ιστορικούς σταθμούς.

Στην μακρόχρονη ιστορία του ελληνικού Έθνους, ο τελευταίος μεγάλος ιστορικός σταθμός υπήρξε ο αγώνας της ανεξαρτησίας, η Επανάσταση του 1821. Τότε που ο ελληνισμός, αποφασισμένος να ζήσει ελεύθερος ή να πεθάνει, ανέτρεψε το μουσουλμανικό στοιχείο, το οποίο τον καταδίκαζε αργά αλλά σταθερά, στον φυλετικό αφανισμό και δημιούργησε την απαρχή μιας νέας περιόδου στην ιστορία του.

Είναι ο Ερντογάν ο πιο «προσβεβλημένος» ηγέτης του κόσμου;

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Η σκληρή ρητορεία του προέδρου Ερντογάν κατά των αντιπάλων του είναι ευρέως γνωστή στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας. Ωστόσο, ένα δραματικό περιστατικό στο τουρκικό κοινοβούλιο πριν λίγες ημέρες, έδωσε πληροφορίες για την τύχη εκείνων που τολμούν να χρησιμοποιήσουν την ίδια ρητορική εναντίον του.

Στις 4 Μαρτίου, βουλευτής του αντιπολιτευόμενου Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) επέκρινε τον Ερντογάν χρησιμοποιώντας τα ίδια λόγια με τα οποία ο πρόεδρος συνήθιζε να προσβάλει τον ηγέτη του CHP. Ως αποτέλεσμα βουλευτής από το κυβερνόν κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) χτύπησε πολλές φορές τον βουλευτή του CHP Engin Ozkoc και ακολούθησε εισαγγελική παραγγελία για έρευνα εναντίον του Ozkoc με την κατηγορία της «προσβολής του προέδρου».

Όποιος φοβάται τον πόλεμο, τον έχει ήδη χάσει πριν ακόμη τον αρχίσει.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Η Τουρκία εφαρμόζει την εισβολή και κατοχή εδαφών άλλων κρατών δια αντιπροσώπων. Αυτό έκανε στην Συρία, αυτό έκανε στη Λιβύη και αυτό προσπαθεί να κάνει στην Ελλάδα.

Προσπαθεί υπό το πρόσχημα των προσφύγων και μεταναστών να εισάγει στην πατρίδα μας ομάδες κρούσης, τις οποίες σε δεύτερη φάση θα εξοπλίσει και η συνέχεια είναι γνωστή από την εμπειρία της Συρίας και της Λιβύης.

Η μεθοδολογία του περιλαμβάνει ομάδες διάρρηξης συνόρων οι οποίες συγκροτούνται από μετανάστες τους οποίους συγκέντρωσε στη χώρα, μετά από άνοιγμα της βίζας με διάφορες υπανάπτυκτες μουσουλμανικές χώρες. Την ημέρα επιχειρούν μαζικά βάζοντας μπροστά τα γυναικόπαιδα και πίσω ακολουθούν άνδρες ηλικίας από 18 έως 40 ετών, ενώ τη νύκτα επιχειρούν μόνο άνδρες.

Μην πέφτουμε θύματα της τουρκικής προπαγάνδας. Οι Τούρκοι επεξεργάζονται τα βίντεο για να πλήξουν την εικόνα της χώρας μας για καταπάτηση των δικαιωμάτων των προσφύγων. Δηλαδή εργαλειοποιεί στο μέγιστο βαθμό τους μετανάστες και πρόσφυγες για να αποσταθεροποιήσει τη χώρα στόχο της. Την ίδια περίπου μεθοδολογία εφήρμοσε στη Συρία και στη Λιβύη, την ίδια εφαρμόζει και στην Ελλάδα. Δεχόμαστε εισβολή και δεν ισχύουν οι διατάξεις για την προστασία προσφύγων όταν μαζικά και με φανερή την στήριξη της γείτονος χώρας προσπαθούν να εισέλθουν στη χώρα μας. Το άρθρο 78 παρ. 3 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφέρει συγκεκριμένα:

Μόσχα και Άγκυρα ένα βήμα πιο κοντά στη ρήξη και τη σύγκρουση.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Τις τελευταίες ημέρες, η Τουρκία και το δίκτυο επιρροής της στα Τουρκικά, τα Αραβικά, τα Ρωσικά και τα Αγγλικά ΜΜΕ προσπαθεί να προωθήσει ένα νέο αφήγημα, κατηγορώντας τη Ρωσία για στρατολόγηση Σύριων μισθοφόρων και αποστολή τους στη Λιβύη.

Βασικά κατηγορεί τη Ρωσία ότι πράττει ακριβώς αυτό που αποδεδειγμένα πράττει  η Τουρκία. Η Άγκυρα προσλαμβάνει μαχητές από τις ομάδες που υποστηρίζει στην επαρχία Idlib της Συρίας, και τους στέλνει στη Λιβύη για να πολεμήσουν εξ ονόματος της Κυβερνήσεως Εθνικής Συμφωνίας (GNA) του πρωθυπουργού Fayez al-Sarraj.

Έτσι, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, η ρωσική διοίκηση στη Συρία είναι ύποπτη για δημιουργία ειδικής πολιτοφυλακής από τους κατοίκους της περιοχής για τη μετέπειτα συμμετοχή της στην ένοπλη σύγκρουση της Λιβύης.

Η πρώτη παρτίδα νεοσύλλεκτων έχει ήδη μεταβεί στη βορειοαφρικανική χώρα, σύμφωνα με τα αραβικά μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, δεν υπάρχουν ακόμη επιβεβαιώσεις.

Η κατάρρευση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Με την Τουρκία να εμπλέκεται όλο και περισσότερο σε συγκρούσεις με τους περιφερειακούς γείτονες της, δεν αρκεί πλέον να μιλάμε για μια κρίση στην εξωτερική της πολιτική, αλλά για την κατάρρευση της.

Η Τουρκία στερείται για μεγάλο χρονικό διάστημα μιας συμβατικής εξωτερικής πολιτικής. Εξετάζοντας τη συμπεριφορά της σε συγκρούσεις όπως η Συρία και η Λιβύη, η πολιτική της Τουρκίας βασίζεται σε πολιτοφυλακές και παραστρατιωτικές ομάδες. Το συμβατικό διπλωματικό σώμα έχει επιφορτιστεί απλά με την παροχή δημοσίων σχέσεων προώθησης αυτού του πολεμικού δόγματος.

Το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) της Τουρκίας ακολουθεί ένα ισλαμικό πρότυπο που στιγματίζει την παγκόσμια εικόνα του. Η ισλαμική προοπτική είναι από πολλές απόψεις ελαττωματική και από την αρχή έχει καταστεί σαφές ότι οι αδυναμίες της θα οδηγήσουν σε αδιέξοδο την εξωτερική πολιτικής της Τουρκίας. Οι κακές πολιτικές οδηγούν σε κακά αποτελέσματα. Μια ρεβιζιονιστική εξωτερική πολιτική μειώνει συνεχώς τη διεθνή εμπιστοσύνη σε μια χώρα και την φέρνει σε δύσκολη θέση. Όχι μόνο το ΑΚΡ, αλλά όλες οι θρησκευτικές σέχτες της Τουρκίας, θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει τίποτα που να κερδίζεται από τη μόνιμη σύνδεση της θρησκείας με την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Η Λυκοφιλία και οι ρωγμές στις σχέσεις Τουρκίας - Ρωσίας.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan επισκέφθηκε το Κίεβο την περασμένη Δευτέρα και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Volodymyr Zelensky, επίσκεψη η οποία θα έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ευρύτερη εξωτερική πολιτική της Τουρκίας καθώς και στις σχέσεις της με την Ρωσία.

 Οι δύο πρόεδροι συζήτησαν τους τρόπους για την εμβάθυνση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης και συνεργασίας σε τομείς όπως η άμυνα, καθώς ο ουκρανικός στρατός συνεχίζει τον αγώνα του εναντίον των ανταρτών που πρόσκεινται στη Ρωσία στην ανατολική περιοχή του Donetsk.

Κατά την περσινή συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη οι δύο χώρες έκαναν σημαντικές προσπάθειες για την αναζωογόνηση του όγκου των συναλλαγών, οι οποίες μειώθηκαν δραματικά μετά την έναρξη της σύγκρουσης στο Donetsk και την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία που ακολούθησε την ουκρανική επανάσταση το 2014.

Το παραλήρημα της Τουρκίας για αποστρατικοποίηση των Νησιών του Αν. Αιγαίου.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Πρόσφατα ο τούρκος ΥΠΕΞ επανήλθε στο αίτημα της τουρκίας για αποστρατικοποίηση των Ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Αν και πολύ μελάνη έχει χυθεί επί του θέματος, θα προσπαθήσω εν συντομία να παραθέσω ακράδαντα στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν το άτοπο και παράλογο του αιτήματος.

Το καθεστώς των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου διέπεται από τρείς διεθνείς συνθήκες :

·        Λήμνος και Σαμοθράκη : Από τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 στην πρόβλεψη για τα στενά του Βοσπόρου, η οποία αντικαταστάθηκε από τη Σύμβαση του Montreux του 1936.

·        Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία : Από τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 και

·        Τα Δωδεκάνησα Από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947.

Λήμνος και Σαμοθράκη 

Η αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών Λήμνου και Σαμοθράκης, μαζί με την αποστρατικοποίηση των Δαρδανελίων, της Θάλασσας του Μαρμαρά και του Βοσπόρου, καθώς επίσης και των υπό τουρκική κατοχή νησιών Ίμβρου, Τενέδου και Λαγουσών, προβλεπόταν  από τη Συνθήκη της Λωζάνης για τα Στενά του 1923, η οποία αντικαταστάθηκε από τη Σύμβαση του Montreux του 1936.

Η Ευρώπη απέναντι στην αντιδιπλωματική συμπεριφορά του Ερντογάν.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Η ολοένα και πιο επιθετική και αντιδιπλωματική στάση της Τουρκίας στη Λιβύη και την ανατολική Μεσόγειο έβαλε την Άγκυρα σε μια πορεία σύγκρουσης με έναν αυξανόμενο αριθμό συμμάχων και υποστηρικτών, όχι μόνο της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τον περασμένο Νοέμβριο, η Τουρκία υπέγραψε μνημόνιο με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (GNA) της Λιβύης, η οποία δεν λαμβάνει υπόψιν του αρκετά Ελληνικά νησιά, συμπεριλαμβανομένων του Καστελορίζου, της Ρόδου και της Κρήτης, πέρα από κάθε πρόβλεψη της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας. Το μνημόνιο αυτό ακόμη και οι ΗΠΑ το χαρακτήρισαν μεταξύ άλλων και ως «προκλητικό».

Μερικές εβδομάδες αργότερα, το τουρκικό κοινοβούλιο ενέκρινε στρατιωτική παρέμβαση στη Λιβύη, κλιμακώνοντας τον εμφύλιο πόλεμο της χώρας, ο οποίος φαινόταν να πλησιάζει στο τέλος του. Στη συνέχεια, δυο μέρες πριν από τη διάσκεψη στο Βερολίνο πολλών Δυτικών και Αραβικών κρατών που επιδιώκουν τη μόνιμη κατάπαυση του πυρός και πολιτική λύση στον πολέμιο της Λιβύης, η Άγκυρα απέστειλε το γεωτρύπανο YAVUZ σε αδειοδοτημένο θαλάσσιο οικόπεδο το οποίο ανήκει στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Την Κυριακή 19 Ιανουαρίου, ο Πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan αναχώρησε από το Βερολίνο αμέσως μετά το πέρας της διάσκεψης, χωρίς να παρευρεθεί στο επίσημο δείπνο. Την επόμενη μέρα, παρά το γεγονός ότι οι συμμετέχοντες στο Βερολίνο δεσμεύτηκαν να τηρήσουν το εμπάργκο όπλων που επιβλήθηκε από τον ΟΗΕ και να απέχουν από ενέργειες που θα επιδεινώσουν τη σύγκρουση, το Βρετανικό Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ανέφερε ότι η Τουρκία σχεδιάζει να στείλει 6.000 Σύριους επαναστάτες για να πολεμήσουν στο πλευρό της κυβέρνησης του Fayez Mustafa al-Sarraj (GNA) στη Λιβύη.

Τα Δωδεκάνησα. Από τις Σεβρές στη Λωζάνη και τελικά στο Παρίσι.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Επειδή πολλά γράφονται και ακόμη πολύ περισσότερα λέγονται για τα νησιά και τις βραχονησίδες του ανατολικού Αιγαίου, και πιο συγκεκριμένα τα Δωδεκάνησα, μια αναδρομή στις σχετικές Συνθήκες και Συμβάσεις που διέπουν το καθεστώς των, θα δώσει την ευκαιρία στον αναγνώστη να αποκτήσει μια ξεκάθαρη γνώση και επιχειρηματολογία επί του θέματος.

Τρείς Συνθήκες και μία Σύμβαση είναι αυτές που διέπουν το καθεστώς των Δωδεκανήσων και θα τις παραθέσω κατά χρονική σειρά :

·        Συνθήκη των Σεβρών του 1920.

·        Συνθήκη της Λωζάνης του 1923.

·        Ιταλό – Τουρκική Σύμβαση του 1932 και

·        Συνθήκη των Παρισίων του 1947

Συνθήκη των Σεβρών 1920

Υπεγράφη στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920 στην πόλη Σεβρ (Sèvres) της Γαλλίας, φέρνοντας την ειρήνη ανάμεσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τις Συμμαχικές και σχετιζόμενες Δυνάμεις μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εκ μέρους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγινε αποδεκτή από τον σουλτάνο Μεχμέτ ΣΤ΄ ο οποίος προσπαθούσε να σώσει τον θρόνο του, αλλά απορρίφθηκε από το ανεξάρτητο κίνημα των Νεότουρκων.