Ο Ερντογάν, ο Μουσταφά Κεμάλ και η Ελλάδα.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Εν όψει της συμπληρώσεως της πρώτης εκατονταετηρίδας του νεότερου τουρκικού κράτους το 2023 και της μεγαλομανίας του Ερντογάν, ο οποίος φιλοδοξεί πάντοτε να ξεπεράσει τον Μουσταφά Κεμάλ, τον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας και μια από τις πλέον ιστορικές φιγούρες της χώρας, παρατηρούμε τις εναγώνιες προσπάθειες του με κάθε κόστος να επιτύχει κάτι σημαντικό στην τρέχουσα ιστορία, είτε αυτό θα είναι η αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είτε η αναθεώρηση της Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, είτα η προσάρτηση ξένων εδαφών ή/και θαλασσίων ζωνών στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Τα όνειρα του ξεκίνησαν με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και την Αραβική Άνοιξη. Ένα κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική (Δεκέμβριος 2010), κατά τη διάρκεια των οποίων ο Ερντογάν προσπάθησε να χειραγωγήσει το μουσουλμανικό στοιχείο και να εμφανιστεί ως ο ηγέτης του. Η προσπάθεια αυτή ναυάγησε όταν ο στρατηγός Αμπντούλ Φατάχ Σίσι, ως επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων της Αιγύπτου, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εκδίωξη του τότε Αιγύπτιου πρόεδρου Μοχάμεντ Μόρσι με στρατιωτικό πραξικόπημα (Ιούλιος 2013) αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση της χώρας.

Στο ράφι το θέμα των S-400 Τουρκίας λόγω κορωνοϊού;

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Τα σχέδια της Τουρκίας για μετάβαση στο ρωσικό σύστημα πυραυλικής άμυνας S-400 έχουν καθυστερήσει λόγω της πανδημίας COVID-19, πλην όμως η Άγκυρα φαίνεται ότι δεν έχει καμία πρόθεση να υλοποιήσει την απόφαση ενεργοποίησης των συστημάτων αυτών, η οποία απειλεί την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων.

Η Ουάσιγκτον έχει ήδη απειλήσει την Άγκυρα με κυρώσεις και σε πρώτη φάση απέβαλε πέρυσι την Τουρκία από το πρόγραμμα κατασκευής και προμήθειας των μαχητικών αεροσκαφών 5^ης γενιάς F-35, όταν η Τουρκία προμηθεύτηκε τους S-400, οι οποίοι όπως υποστηρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι συμβατοί με τα συστήματα του ΝΑΤΟ και απειλούν τις δυνατότητες stealth  του νέου αυτού μαχητικού αεροσκάφους.

Το 2019 η Τουρκία είχε ανακοινώσει ότι θα θέσει σε λειτουργία τα ρωσικά αυτά πυραυλικά αμυντικά συστήματα τον Απρίλιο 2020. Ανώτερος τούρκος αξιωματούχος δήλωσε πρόσφατα στο Reuters  ότι : «Δεν πρόκειται να υπαναχωρήσουμε στην απόφαση μας να ενεργοποιήσουμε τους S-400, αλλά λόγω του COVID-19 το σχέδιο μας για την ενεργοποίηση τους τον Απρίλιο του 2020 θα καθυστερήσει».

Οι παλινωδίες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και οι επιπτώσεις στα κρίσιμα οπλικά της συστήματα.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Η τουρκική κυβέρνηση χρησιμοποιεί τα εξοπλιστικά προγράμματα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, ως μοχλό πίεσης στον υπολογισμό της εξωτερικής της πολιτικής τη δεκαετία του 1990. Δηλαδή αγοράζει από την Γαλλία ή τη Γερμανία για να ενισχύσει τη διαδικασία ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αγοράζει από το Ισραήλ για να ενισχύσει τη στρατηγική της εταιρική σχέση,  αγοράζει από τις ΗΠΑ για να διατηρήσει την αμερικανική πολιτική υποστήριξη και ούτω καθεξής. 

Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα, η Τουρκία δεν είναι πλέον αγοραστής έτοιμων (off-the-shelf ) οπλικών συστημάτων, πλην όμως η εξωτερική της πολιτική εξακολουθεί να περιστρέφεται περί τον τομέα των προμηθειών αμυντικού υλικού.

Οι απώλειες και το μέλλον των τουρκικών επιχειρήσεων.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Ο αυξημένος αριθμός απωλειών που υπέστη ο τουρκικός στρατός τους τελευταίους μήνες σε τρία μέτωπα που έχει εμπλακεί, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερη εσωτερική αντίθεση των πολιτικών δυνάμεων και των λαϊκών στρωμάτων στις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας σε περιοχές εκτός των συνόρων της.

Από τις αρχές του τρέχοντος έτους, οι απώλειες τούρκων στρατιωτικών που έλαβαν χώρα στις επιχειρήσεις στη Συρία, στη Λιβύη και στο Ιρακινό Κουρδιστάν όπου αναπτύχθηκαν οι ένοπλες δυνάμεις της, σημείωσαν σημαντική αύξηση.

Δεδομένης της προφανούς αποστροφής της Τουρκίας στις αυξανόμενες απώλειες, ο αριθμός των θανάτων θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερη εγχώρια αντίθεση στις ολοένα και πιο επικίνδυνες βλέψεις της Άγκυρας πέρα ​​από τα σύνορα της.

Γιατί η κάρτα προσφυγικής απειλής του Ερντογάν έχει λήξει.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Το γραφείο του κυβερνήτη Αδριανούπολης ανακοίνωσε στις 17 Μαρτίου ότι 147.132 μετανάστες είχαν περάσει στην Ελλάδα από τις 28 Φεβρουαρίου, όταν η Άγκυρα δήλωσε ότι θα ανοίξει τα σύνορα της στους πρόσφυγες.

Ο Erdogan είχε δηλώσει στις 29 Φεβρουαρίου ότι η επιχείρηση ήταν σε εξέλιξη λέγοντας: «Είχαμε πει πριν από μήνες ότι θα αναγκαστούμε να ανοίξουμε τις πύλες εάν συνεχίσουμε έτσι. Δεν μας πίστεψαν. Και τι κάναμε χθες; Ανοίξαμε τις πύλες. Ο αριθμός των μεταναστών που διασχίζουν τα σύνορα προς την Ελλάδα έχει φτάσει τις 18.000 από σήμερα το πρωί.»

Από το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου, δωρεάν λεωφορεία άρχισαν να μεταφέρουν εκατοντάδες πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη στα ελληνικά σύνορα, ενώ οι σκηνές μεταδίδονταν ζωντανά από πολλά τουρκικά κανάλια, τα οποία προφανώς είχαν ειδοποιηθεί εκ των προτέρων για το τι θα συμβεί.

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821

Άρθρο - Ομιλία του Αντιστρατήγου (ε.α.) Αντώνη Βασιλείου*.

ΜΝΗΜΗ – ΙΣΤΟΡΙΑ – ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Η μνήμη υπήρξε πάντοτε για τον νοήμονα άνθρωπο, το μεγαλύτερο όπλο του στον αγώνα της προόδου και του πολιτισμού. Αυτό δε που αποτελεί η μνήμη για τον κάθε άνθρωπο, είναι για τον κάθε λαό η ιστορία του. Δια μέσω της ιστορίας οι λαοί αποκτούν γνώση των δυνάμεων τους και των ιδιοτήτων τους στα εμπόδια, τις δοκιμασίες και τις κατακτήσεις κατά το πέρασμα των αιώνων. Αυτή η γνώση έχει την αξία της συνειδήσεως, της εθνικής συνειδήσεως, διότι οι δυνάμεις και η πραγματικότητα του παρόντος, είναι αναπόσπαστοι προς το παρελθόν, αφού είναι αποτέλεσμα που διαμορφώθηκε στο παρελθόν. Το να κλείσει ένας λαός την ιστορία του, θα ήταν σαν να ήθελε να ξαναδημιουργηθεί από το χάος. Και αν θα θέλαμε να αχρηστεύσουμε τη μνήμη μας, με αυτό τον τρόπο, δεν θα μπορούσαμε να καταστρέψουμε το παρελθόν, αφού αυτό ούτως ή άλλως υπήρξε, απλούστατα, θα αγνοούσαμε τους εαυτούς μας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η γνώση της Ιστορίας εξυπηρετεί ουσιαστικά την εθνική συνείδηση ενός λαού. Και η ιστορία κατά το μεγαλύτερο ποσοστό της, ερευνά τις περιόδους κατά τις οποίες τελέστηκαν οι μεγάλοι αγώνες της ύπαρξης και τις προόδου. Αγώνες οι οποίοι δημιούργησαν νέες καταστάσεις. Αυτές τις περιόδους τις ονομάζουμε μεγάλους ιστορικούς σταθμούς.

Στην μακρόχρονη ιστορία του ελληνικού Έθνους, ο τελευταίος μεγάλος ιστορικός σταθμός υπήρξε ο αγώνας της ανεξαρτησίας, η Επανάσταση του 1821. Τότε που ο ελληνισμός, αποφασισμένος να ζήσει ελεύθερος ή να πεθάνει, ανέτρεψε το μουσουλμανικό στοιχείο, το οποίο τον καταδίκαζε αργά αλλά σταθερά, στον φυλετικό αφανισμό και δημιούργησε την απαρχή μιας νέας περιόδου στην ιστορία του.

Είναι ο Ερντογάν ο πιο «προσβεβλημένος» ηγέτης του κόσμου;

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Η σκληρή ρητορεία του προέδρου Ερντογάν κατά των αντιπάλων του είναι ευρέως γνωστή στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας. Ωστόσο, ένα δραματικό περιστατικό στο τουρκικό κοινοβούλιο πριν λίγες ημέρες, έδωσε πληροφορίες για την τύχη εκείνων που τολμούν να χρησιμοποιήσουν την ίδια ρητορική εναντίον του.

Στις 4 Μαρτίου, βουλευτής του αντιπολιτευόμενου Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) επέκρινε τον Ερντογάν χρησιμοποιώντας τα ίδια λόγια με τα οποία ο πρόεδρος συνήθιζε να προσβάλει τον ηγέτη του CHP. Ως αποτέλεσμα βουλευτής από το κυβερνόν κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) χτύπησε πολλές φορές τον βουλευτή του CHP Engin Ozkoc και ακολούθησε εισαγγελική παραγγελία για έρευνα εναντίον του Ozkoc με την κατηγορία της «προσβολής του προέδρου».

Όποιος φοβάται τον πόλεμο, τον έχει ήδη χάσει πριν ακόμη τον αρχίσει.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Η Τουρκία εφαρμόζει την εισβολή και κατοχή εδαφών άλλων κρατών δια αντιπροσώπων. Αυτό έκανε στην Συρία, αυτό έκανε στη Λιβύη και αυτό προσπαθεί να κάνει στην Ελλάδα.

Προσπαθεί υπό το πρόσχημα των προσφύγων και μεταναστών να εισάγει στην πατρίδα μας ομάδες κρούσης, τις οποίες σε δεύτερη φάση θα εξοπλίσει και η συνέχεια είναι γνωστή από την εμπειρία της Συρίας και της Λιβύης.

Η μεθοδολογία του περιλαμβάνει ομάδες διάρρηξης συνόρων οι οποίες συγκροτούνται από μετανάστες τους οποίους συγκέντρωσε στη χώρα, μετά από άνοιγμα της βίζας με διάφορες υπανάπτυκτες μουσουλμανικές χώρες. Την ημέρα επιχειρούν μαζικά βάζοντας μπροστά τα γυναικόπαιδα και πίσω ακολουθούν άνδρες ηλικίας από 18 έως 40 ετών, ενώ τη νύκτα επιχειρούν μόνο άνδρες.

Μην πέφτουμε θύματα της τουρκικής προπαγάνδας. Οι Τούρκοι επεξεργάζονται τα βίντεο για να πλήξουν την εικόνα της χώρας μας για καταπάτηση των δικαιωμάτων των προσφύγων. Δηλαδή εργαλειοποιεί στο μέγιστο βαθμό τους μετανάστες και πρόσφυγες για να αποσταθεροποιήσει τη χώρα στόχο της. Την ίδια περίπου μεθοδολογία εφήρμοσε στη Συρία και στη Λιβύη, την ίδια εφαρμόζει και στην Ελλάδα. Δεχόμαστε εισβολή και δεν ισχύουν οι διατάξεις για την προστασία προσφύγων όταν μαζικά και με φανερή την στήριξη της γείτονος χώρας προσπαθούν να εισέλθουν στη χώρα μας. Το άρθρο 78 παρ. 3 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφέρει συγκεκριμένα:

Μόσχα και Άγκυρα ένα βήμα πιο κοντά στη ρήξη και τη σύγκρουση.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Τις τελευταίες ημέρες, η Τουρκία και το δίκτυο επιρροής της στα Τουρκικά, τα Αραβικά, τα Ρωσικά και τα Αγγλικά ΜΜΕ προσπαθεί να προωθήσει ένα νέο αφήγημα, κατηγορώντας τη Ρωσία για στρατολόγηση Σύριων μισθοφόρων και αποστολή τους στη Λιβύη.

Βασικά κατηγορεί τη Ρωσία ότι πράττει ακριβώς αυτό που αποδεδειγμένα πράττει  η Τουρκία. Η Άγκυρα προσλαμβάνει μαχητές από τις ομάδες που υποστηρίζει στην επαρχία Idlib της Συρίας, και τους στέλνει στη Λιβύη για να πολεμήσουν εξ ονόματος της Κυβερνήσεως Εθνικής Συμφωνίας (GNA) του πρωθυπουργού Fayez al-Sarraj.

Έτσι, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, η ρωσική διοίκηση στη Συρία είναι ύποπτη για δημιουργία ειδικής πολιτοφυλακής από τους κατοίκους της περιοχής για τη μετέπειτα συμμετοχή της στην ένοπλη σύγκρουση της Λιβύης.

Η πρώτη παρτίδα νεοσύλλεκτων έχει ήδη μεταβεί στη βορειοαφρικανική χώρα, σύμφωνα με τα αραβικά μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, δεν υπάρχουν ακόμη επιβεβαιώσεις.

Η κατάρρευση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Με την Τουρκία να εμπλέκεται όλο και περισσότερο σε συγκρούσεις με τους περιφερειακούς γείτονες της, δεν αρκεί πλέον να μιλάμε για μια κρίση στην εξωτερική της πολιτική, αλλά για την κατάρρευση της.

Η Τουρκία στερείται για μεγάλο χρονικό διάστημα μιας συμβατικής εξωτερικής πολιτικής. Εξετάζοντας τη συμπεριφορά της σε συγκρούσεις όπως η Συρία και η Λιβύη, η πολιτική της Τουρκίας βασίζεται σε πολιτοφυλακές και παραστρατιωτικές ομάδες. Το συμβατικό διπλωματικό σώμα έχει επιφορτιστεί απλά με την παροχή δημοσίων σχέσεων προώθησης αυτού του πολεμικού δόγματος.

Το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) της Τουρκίας ακολουθεί ένα ισλαμικό πρότυπο που στιγματίζει την παγκόσμια εικόνα του. Η ισλαμική προοπτική είναι από πολλές απόψεις ελαττωματική και από την αρχή έχει καταστεί σαφές ότι οι αδυναμίες της θα οδηγήσουν σε αδιέξοδο την εξωτερική πολιτικής της Τουρκίας. Οι κακές πολιτικές οδηγούν σε κακά αποτελέσματα. Μια ρεβιζιονιστική εξωτερική πολιτική μειώνει συνεχώς τη διεθνή εμπιστοσύνη σε μια χώρα και την φέρνει σε δύσκολη θέση. Όχι μόνο το ΑΚΡ, αλλά όλες οι θρησκευτικές σέχτες της Τουρκίας, θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει τίποτα που να κερδίζεται από τη μόνιμη σύνδεση της θρησκείας με την εξωτερική πολιτική της χώρας.