Τα MOU Τουρκίας - Λιβύης και οι παραβιάσεις των ψηφισμάτων του ΣΑ/ΟΗΕ.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Το πρόσφατο Μνημόνιο Κατανόησης (MOU) μεταξύ της Τουρκίας και της Κυβέρνησης της Εθνικής Συμφωνίας (GNA) της Λιβύης, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (ΣΑ/ΟΗΕ) 1970/2011, και ανοίγει το δρόμο για συστηματική παραβίαση των προβλέψεων του εν λόγω ψηφίσματος. Μετά την υπογραφή του MOU, η κυβέρνηση του Προέδρου Erdogan ενίσχυσε τις παράνομες δραστηριότητες που απαγορεύονται ρητά από το ψήφισμα 1970/2011 του ΣΑ/ΟΗΕ (Διαβάστε ΕΔΩ όλο το ψήφισμα).

Η Λιβυκή Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας και η Άγκυρα υπέγραψαν δύο MOUs  στις 27 Νοεμβρίου 2019. Ένα για την ασφάλεια και τη στρατιωτική συνεργασία και ένα για τα θαλάσσια σύνορα στην ανατολική Μεσόγειο.

Παρά το εμπάργκο όπλων από τον ΟΗΕ, το MOU ασφαλείας και στρατιωτικής συνεργασίας, επιτρέπει την παροχή κατάρτισης, παροχής συμβουλών, μεταφοράς εμπειρίας, προγραμματισμού και υλικής υποστήριξης από την Τουρκία για την εγκατάσταση «Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης που θα καλύπτει τις αστυνομικές και στρατιωτικές δραστηριότητες στη Λιβύη». 

Σε υλοποίηση του MOU ασφαλείας και στρατιωτικής συνεργασίας,  η Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης ζήτησε από την Άγκυρα την υποστήριξη με δυνάμεις στρατού, ναυτικού και αεροπορίας. Από τότε, η τουρκική κυβέρνηση έχει ξεκινήσει τις προετοιμασίες για την ανάπτυξη των στρατευμάτων της στη Λιβύη, ενώ επιταχύνει τις επιχειρήσεις της για να στείλει τις ιδιωτικές παραστρατιωτικές μονάδες του Ερντογάν (SADAT) καθώς και τζιχαντιστές για να πολεμήσουν για την GNA. Τον Δεκέμβριο του 2019, η Τουρκία ξεκίνησε τη μεταφορά τζιχαντιστών από την περιοχή του Idlib της Συρίας στη Λιβύη και καθόρισε τη νομική βάση για την εξαγωγή των ριζοσπαστικών ισλαμιστών μισθοφόρων του στη βορειοαφρικανική χώρα, στους οποίους υποσχέθηκε αμοιβή 1.500 USD μηνιαίως και χορήγηση τουρκικής υπηκοότητας σε όσους υπηρετήσουν εκεί πάνω από 6 μήνες.

Τουρκία. Ένας δύστροπος, πονηρός και αναθεωρητικός ταραξίας.

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια αποτελούν μόνιμο στόχο της τουρκίας στην στρατηγική της προσπάθεια να αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία. 

Στο χώρο της Μεσογείου η στρατηγική της Τουρκίας είναι μεταξύ άλλων και η απομόνωση των δύο ισχυρότερων χωρών, του Ισραήλ και της Αιγύπτου, από τις στρατιωτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ. Ακολούθησε και ακολουθεί μια πολιτική αποκλεισμού της Αιγύπτου και του Ισραήλ από τις μεγάλες στρατιωτικές δραστηριότητες του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των κοινών ασκήσεων, στο πλαίσιο της πλατφόρμας του Mediterranean Dialogue (MD). 

Ο Μεσογειακός Διάλογος (MD) ξεκίνησε το 1994 από το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο (NAC) και σήμερα περιλαμβάνει επτά μη ΝΑΤΟϊκές χώρες στην περιοχή της Μεσογείου: Αλγερία, Αίγυπτο, Ισραήλ, Ιορδανία, Μαυριτανία, Μαρόκο και Τυνησία. Το πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκε για την ανάπτυξη πολιτικού διαλόγου και πρακτικής συνεργασίας μεταξύ της Συμμαχίας και των εταίρων της στην περιοχή της Μεσογείου.

«Πουλάει» η Τουρκία τους συμμάχους της στη Συρία υπέρ της Λιβύης;

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Στις 23 Δεκεμβρίου, τουρκική αντιπροσωπεία επισκέφθηκε τη Μόσχα για συνομιλίες σχετικά με την κατάσταση στη Συρία και τη Λιβύη. Η συνάντηση έλαβε χώρα την ώρα που ο Συριακός στρατός προχωρούσε προς τις θέσεις των παραστρατιωτικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που υποστηρίζονται από τους τούρκους, στην ευρύτερη περιοχή του Idlib της Συρίας, και η Τουρκία αύξανε τη στρατιωτική της υποστήριξη στην φιλικά προσκείμενη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (GNA) της Λιβύης.

Το επίσημο πρόσχημα για την επίσκεψη ήταν οι πρόσφατες αποτυχίες των φιλοτουρκικών μαχητών στη Συρία. Από την έναρξη της στρατιωτικής προώθησης στις 19 Δεκεμβρίου, ο σχετιζόμενος με την al-Qaeda Tahrir al-Sham (που έχει επαφές με την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών) και το Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης (που δημιουργήθηκε και χρηματοδοτείται από την Τουρκία) είχαν χάσει περισσότερα από 30 χωριά και πόλεις και έφτασαν στις παρυφές της πόλης Maarat al-Numan, το αστικό κέντρο κλειδί στην ευρύτερη περιοχή του Idlib.

Συνεκμετάλλευση ή Συνδιαχείριση στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο;

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Τον τελευταίο καιρό λόγω και της συμπεριφοράς της γείτονας χώρας στο χώρο του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, κυκλοφορούν και χρησιμοποιούνται έντονα, χωρίς διάκριση και αλληλοαντικαθιστούμενοι οι όροι «Συνεκμετάλλευση» και «Συνδιαχείριση» στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο.

Οι ερμηνείες των όρων (ενδεχομένως και σκοπίμως) δίνουν και παίρνουν σε κάθε μέσο επικοινωνίας, γενικώς και αορίστως με αποτέλεσμα να μπερδεύουν τον κόσμο.

Ας ξεκινήσουμε με την έννοια των απλών λέξεων «Διαχειρίζομαι», «Εκμεταλλεύομαι» και «Συνεκμεταλλεύομαι», αξιοποιώντας το ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ του καθηγητού της γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γεωργίου Δ. Μπαμπινιώτη.

Διαχειρίζομαι : Κάνω τις απαραίτητες ενέργειες για κάτι που υπάγεται στην αρμοδιότητα μου. Αποφασίζω τι πρέπει να γίνει για κάθε περίπτωση.

Εκμεταλλεύομαι : Χρησιμοποιώ κάτι προς όφελος μου.

Συνεκμεταλλεύομαι : Εκμεταλλεύομαι από κοινού.

Ο όρος «Συνεκμετάλλευση» έχει θεσμοθετηθεί διεθνώς για να εφαρμόζεται μεταξύ χωρών που γειτνιάζουν και έχουν όμορα κοιτάσματα, με εντελώς καθαρό τεχνοκρατικό τρόπο. Η συνεκμετάλλευση όμορων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, αναφέρεται στην ενιαία εκμετάλλευση συγκεκριμένων,  εντελώς καθορισμένων και τεχνικά εκτιμημένων κοιτασμάτων, που τέμνονται από οριοθετημένα όρια δύο ή περισσοτέρων κρατών, μετά από διακρατική συμφωνία και εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης.

Για να υπάρχουν όμως όμορα κοιτάσματα και για να αποκτάει ο όρος ουσιαστική και πρακτική σημασία, πρέπει απαραίτητα να προϋπάρχουν συγκεκριμένα οριοθετημένα θαλάσσια όρια και να είναι καθορισμένα σύμφωνα με τις διατάξεις με τη Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS Mondego Bay 1982).

Aς υποθέσουμε ότι μια χώρα εκτελεί γεώτρηση για εντοπισμό κοιτάσματος πετρελαίου κοντά στα όρια της ΑΟΖ της με μια γειτονική της χώρα και ανακαλύπτει κοίτασμα. Πολύ πιθανόν ο χώρος που καταλαμβάνει το κοίτασμα αυτό μέσα στον ταμιευτήρα του, προφανώς δεν ακολουθεί τα επιφανειακά χαραγμένα όρια, αλλά ενδεχομένως ένα μέρος του να εισέρχεται στο υπέδαφος του γειτονικού κράτους. Σε αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχει η λύση που ήδη εφαρμόζεται διεθνώς και ονομάζεται «Ενιαία Εκμετάλλευση Όμορων Κοιτασμάτων» και αφορά στον ποσοστιαίο διακανονισμό για το συμφέρον και των τριών μερών, δηλαδή των δύο κρατών και της εταιρίας εξόρυξης, που αναλαμβάνει να διαχειριστεί το κοίτασμα μετά από συμφωνία των δύο γειτνιαζόντων κρατών. Ένα πραγματικό παράδειγμα «Συνεκμετάλλευσης» είναι το κοίτασμα «ΑΦΡΟΔΙΤΗ» που τέμνεται από τις ΑΟΖ Κύπρου και Ισραήλ.

Ελλάδα - Λιβύη – Τουρκία και το «τρένο» που περνάει.

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Είναι ίδιον της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής αφενός μεν να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, αφετέρου δε να θυμάται τους φίλους της όταν «περνάει το τραίνο» ή λίγο πριν περάσει.

Είναι απορίας άξιο γιατί αφήσαμε να περάσουν τόσα χρόνια από την συμπόρευση συμφερόντων της χώρας μας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο χωρίς να κατοχυρώσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στην περιοχή της Μεσογείου, όπως έκανε η μικρή Κύπρος. 

Το περιβάλλον των εθνικών συμφερόντων κάθε κράτους είναι δυναμικό και ευμετάβλητο, και δεν θα συμπορεύεται για πολύ με αυτά της χώρας μας. Αν από το 2003 όταν οικονομικά και στρατιωτικά είμασταν ισχυρότεροι από σήμερα, είχαμε ανακηρύξει την ΑΟΖ και είχαμε οριοθετήσει με την Κύπρο και την Αίγυπτο, τότε θα είχαμε αποφύγει τη σημερινή κατάσταση. Δεν είναι απίθανο στο εγγύς μέλλον τα συμφέροντα του Ισραήλ ή της Αιγύπτου να προσεγγίσουν τα συμφέροντα της Τουρκίας, και τότε η κατάσταση θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο με απροσδιόριστα αποτελέσματα εις βάρος της Ελλάδας.

Η ΑΟΖ και το μετέωρο βήμα της Ελλάδος.

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Με μία σύντομη ιστορική αναδρομή και μία ανάλυση της τρέχουσας καταστάσεως στην ευρύτερη περιοχή μας, θα διαπιστώσουμε αβίαστα ότι η χώρα μας τρέχει συνέχεια πίσω από τις καταστάσεις και δείχνει να αιφνιδιάζεται από τις εκάστοτε εξελίξεις.

Αρχίζω με την αιγιαλίτιδα ζώνη, τη γνωστή μας και ως χωρικά ύδατα, που είναι η θαλάσσια ζώνη η οποία εφάπτεται των ακτών ενός κράτους και περιλαμβάνει το υπέδαφος (υφαλοκρηπίδα), τον βυθό, την υδάτινη στήλη και τον υπερκείμενο εναέριο χώρο. Στη ζώνη αυτή, το παράκτιο κράτος ασκεί πλήρη κυριαρχία.

Το 1936 η χώρα μας με τον νόμο 230/1936 καθόρισε το εύρος των χωρικών της υδάτων στα 6 ναυτικά μίλια από τις ακτές, ενώ από το 1931 είχε θεσπίσει εναέριο χώρο εύρους 10 μιλίων.

Τη δεκαετία του 1960 διαμορφώθηκε παγκόσμια η πρακτική των κρατών, η οποία κατέληξε στη δημιουργία ενός κοινά αποδεκτού εθιμικού κανόνα του διεθνούς δικαίου, για εύρος των χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια. Η χώρα μας δεν επωφελήθηκε αυτής της ευκαιρίας, ενώ η Τουρκία την άδραξε και επέκτεινε από το 1964 τα χωρικά της ύδατα στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο σε 12 ν.μ.

Την 24^η Μαΐου 1977 η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή υπέγραψε με την Ιταλική κυβέρνηση την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, η οποία επικυρώθηκε και τέθηκε σε ισχύ την 12^η Νοε. 1980.

Το 1982 υπεγράφη στη Jamaica η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS-1982), η οποία εισάγει την έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής (AOZ) και κατοχυρώνει το δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 ν.μ. Σύμφωνα με την ΑΟΖ χώρες που έχουν ακτογραμμές δικαιούνται την αποκλειστική οικονομική εκμετάλλευση και αξιοποίηση κάθε είδους οικονομικής πηγής η οποία ευρίσκεται στο υπέδαφος της υφαλοκρηπίδας, στην υδάτινη στήλη και στον εναέριο χώρο της θαλάσσιας ζώνης από την ακτογραμμή και μέχρι πλάτους 200 ν.μ. (360 χλμ). Όπου δεν υπάρχει το επιτρεπόμενο πλάτος μεταξύ των χωρών εφαρμόζεται κυρίως η μέθοδος της μέσης γραμμής.

Η θυσία του πρώτου Ευέλπιδος από ιδρύσεως της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων στα ιερά χώματα της Ηπείρου κατά τις επιχειρήσεις απελευθέρωσης των Ιωαννίνων 1912 - 1913.

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Ο Λοχίας Εύελπις ΙΙας Σκαρλάτος Ρωσσέτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1892 και φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Ο πατέρας του Σωτήριος Ρωσσέτης, ήταν Ταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού.

Προερχόταν από πολύ παλαιά και σημαντική οικογένεια. Ο πρόγονος του Σκαρλάτος Ρωσσέτης είχε διατελέσει επί βασιλείας του Όθωνος, γενικός πρόξενος Ηπείρου και Αλβανίας. Η μητέρα του προερχόταν από το γένος του φαναριώτη Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή, γνωστού λόγιου, ποιητή, πεζογράφου και καθηγητή αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διπλωμάτη.

Στους Α΄ Βαλκανικούς Πολέμους η Σχολή των Ευελπίδων διέκοψε τη λειτουργία της επί έξι και πλέον μήνες. Οι σπουδαστές επιστρατεύτηκαν και έλαβαν μέρος στον πόλεμο, με τους Ευέλπιδες της ΙΙας τάξης να ονομάζονται – προάγονται σε Λοχίες.

Ο Εύελπις – Λοχίας Σκαρλάτος Ρωσσέτης μετέβη στα πεδία των μαχών Μπιζανίου και εκτελούσε τα καθήκοντα Υπασπιστού του Λοχαγού Σταύρου Ρήγα Διοικητού τάγματος του Συντάγματος Κρητών.

ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*

Η λήθη είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της μνήμης. Αν εξαλειφθεί από τους λαούς η μνήμη, τότε θα μοιάζουν με ασθενείς που πάσχουν από αμνησία. Δεν θα γνωρίζουν από πού έρχονται κι από ποιους προέρχονται, με αποτέλεσμα να μην ξέρουν που βρίσκονται και προς τα πού πορεύονται. Αν σβήσουμε το παρελθόν, πρόσφατο και παλαιό, θα ζήσουμε σ' ένα ακατοίκητο μέλλον.

Την 21 Νοεμβρίου, ημέρα που εορτάζουμε μια από τις μέγιστες εορτές της Ορθοδοξίας, τα Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου, τιμούμε παράλληλα τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, ως ελάχιστη αναγνώριση της διαχρονικής προσφοράς τους στον Ελληνισμό και την Πατρίδα μας.

Τιμούμε τους αγώνες του ελληνικού έθνους στο διάβα των αιώνων, την υπεράσπιση των υψηλών αξιών της ελευθερίας και της δημοκρατίας και κυρίως τιμούμε τους επώνυμους και ανώνυμους ήρωες που έπεσαν στα πεδία των μαχών υψώνοντας το ανάστημα τους σε όλους εκείνους που επιβουλεύτηκαν την ελευθερία της Ελλάδας μας.

Νήσος Στρογγύλη. Κόρη οφθαλμού ή αχίλλειος πτέρνα της Ελλάδας;

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Πολλά έχουν γραφεί και λεχθεί για το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, για τα τρία νησιά δηλαδή Ρω, Μεγίστη και Στρογγύλη. Ελάχιστοι όμως αντιλαμβάνονται την σημαντική γεωπολιτική αξία του ενός από αυτά τα νησιά, της Στρογγύλης. 

Το σύμπλεγμα Καστελορίζου παραδόθηκε στην Ελλάδα από την Ιταλία που τα είχε υπό την κατοχή της με τη Συμφωνία της Λοζάνης  του 1914 (άρθρα 12 και 15) και την Συνθήκη των Παρισίων το 1947.

«Άρθρον 12.

Η ληφθείσα απόφασις την 13η Φεβρουαρίου 1914 υπό της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου εις εκτέλεσιν των άρθρων 5 της Συνθήκης του Λονδίνου της 17/30 Μαΐου 1913, και 15 της Συνθήκης των Αθηνών της 1/14 Νοεμβρίου 1913, η κοινοποιηθείσα εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν τη 13 Φεβρουαρίου 1914 και αφορώσα εις την κυριαρχίαν της Ελλάδος επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου, εκτός της Ίμβρου, Τενέδου και των Λαγουσών νήσων (Μαυρυών), ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας, επικυρούνται, υπό την επιφύλαξιν των διατάξεων της παρούσης Συνθήκης των συναφών προς τας υπό την κυριαρχίαν της Ιταλίας διατελούσας νήσους, περί ων διαλαμβάνει το άρθρον 15. Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσιν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν.

Άρθρον 15.

Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και των νήσων Καστελλορίζου όπως στο σχετικό χάρτη.

Ωφελείται ή ζημιώνεται η Ρωσία από την εμπλοκή της στη Συρία;;;

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Η Ρωσία, η οποία έστειλε μια συγκριτικά μικρή δύναμη στη Συρία, θα συνεχίσει να αποκομίζει σημαντικά διπλωματικά, εμπορικά και στρατιωτικά οφέλη από τις εκεί επιχειρήσεις της. Η συνεχιζόμενη όμως παρουσία της Ρωσίας στη Συρία, ενέχει τον κίνδυνο οι επιχειρήσεις της να καταλήξουν σε οικονομικό έλος. Ειδικότερα, η Ρωσία όσο πάει και θα δυσκολευτεί να κρατήσει μακριά τις δυνάμεις της Συρίας και της Τουρκίας καθώς έρχονται όλο και πιο κοντά στη βορειοανατολική Συρία.

Εισχωρώντας ως σφήνα ανάμεσα στους εχθρούς της του ΝΑΤΟ, δοκιμάζοντας νέα όπλα, η Ρωσία έχει επιτύχει μια σειρά από στρατηγικές και τακτικές επιτυχίες στη Συρία. Παρόλα αυτά, τα κέρδη δεν είναι όλα ξεκάθαρα για τη Μόσχα εν όψει της μεγαλύτερης έκθεσης της σε επιθέσεις ανταρτών και στην προοπτική να υποστεί παράπλευρες ζημιές στις περιφερειακές μάχες εξουσίας.

Εν μέσω του μεγάλου ανταγωνισμού εξουσίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία προσπάθησε να επεκτείνει την εμβέλεια και την επιρροή της στη Μέση Ανατολή και πέρα ​​από αυτή, με την αποστολή της στη Συρία. Η επιχείρηση αυτή, η πιο σοβαρή δράση μεγάλης εμβέλειας της Ρωσίας από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, υπόσχεται μεγάλες ανταμοιβές αλλά ενέχει και σημαντικούς κινδύνους.

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα επιτεύγματα της Ρωσίας στη Συρία είναι τα υπερμεγέθη κέρδη που έχει επιτύχει με συγκριτικά χαμηλό κόστος. Συνεισφέροντας μια δύναμη περίπου 5.000 ατόμων, οι περισσότεροι από τους οποίους ασχολήθηκαν με την παροχή αεροπορικής υποστήριξης, συμβουλές και ειδικές λειτουργίες, η Μόσχα (σε συνεργασία με την Τεχεράνη) σταθεροποίησε την κυβέρνηση της Συρίας. Αυτό, με τη σειρά του, έχει εξασφαλίσει τις βάσεις της Ρωσίας στη Συρία, οι οποίες περιλαμβάνουν τώρα τόσο λιμενικές όσο και αεροπορικές εγκαταστάσεις, που της προσφέρουν πρόσβαση σε πολλά εμπορικά συμφέροντα στη χώρα, ενισχύουν την παγκόσμια αντίληψη της στρατιωτικής της ισχύος και προετοιμάζουν το δρόμο για να «αρπάξουν» μεγαλύτερο διπλωματικό ρόλο στην περιοχή.

Στο διπλωματικό πεδίο, η Ρωσία επεξέτεινε την εταιρική της σχέση με το Ιράν, μετέτρεψε μια τεταμένη αντιπαράθεση με την Τουρκία σε μια ραγδαία βελτιούμενη σχέση και έγινε κρίσιμος περιφερειακός παράγοντας που το Ισραήλ, η Ιορδανία το Ιράκ και η Σαουδική Αραβία καθόλου δεν αγνοούν. Επιπλέον, υποχρέωσε τις Ηνωμένες Πολιτείες να συμμετάσχουν σε εκτεταμένες διαπραγματεύσεις σχετικά με τις περιφερειακές ανησυχίες, συμπεριλαμβανομένων των συνομιλιών για την εξάλειψη των χημικών όπλων στη Συρία.

Για τους στρατιωτικούς, η παρέμβαση επέτρεψε στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις να δοκιμάσουν νέα οπλικά συστήματα, όπως πυραύλους Cruise και νέα μαχητικά αεροσκάφη σε συνθήκες μάχης, να εκπαιδεύσει εκ περιτροπής μεγάλο αριθμό αξιωματικών στο θέατρο επιχειρήσεων για απόκτηση πρόσθετης εμπειρίες σε ζώνη μάχης. Η Ρωσία πέτυχε όλα αυτά με τόσο λίγα θύματα και απώλειες εξοπλισμού που η ανώτατη διοίκηση έχει αρχίσει να μιλάει για τη χρήση της εμπειρίας της Συρίας ως πρότυπο για ένα νέο πλαίσιο δραστηριοτήτων, το οποίο ονόμασε «στρατηγική περιορισμένης δράσης».

Ακόμη, από την έναρξη της τουρκικής εισβολής στη βορειοανατολική Συρία στις 9 Οκτωβρίου, οι Ρώσοι έχουν επιτύχει σημαντικούς στόχους μέσω της παρουσίας τους στη χώρα. Όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν τη διαδικασία της μαζικής απόσυρσης από τη Συρία, μια μακροπρόθεσμη απαίτηση της Μόσχας, τα αμερικανικά στρατεύματα έδωσαν ακόμη και κάποιες από τις βάσεις με τις εγκαταστάσεις τους απευθείας στους Ρώσους.