Νήσος Στρογγύλη. Κόρη οφθαλμού ή αχίλλειος πτέρνα της Ελλάδας;

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Πολλά έχουν γραφεί και λεχθεί για το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, για τα τρία νησιά δηλαδή Ρω, Μεγίστη και Στρογγύλη. Ελάχιστοι όμως αντιλαμβάνονται την σημαντική γεωπολιτική αξία του ενός από αυτά τα νησιά, της Στρογγύλης. 

Το σύμπλεγμα Καστελορίζου παραδόθηκε στην Ελλάδα από την Ιταλία που τα είχε υπό την κατοχή της με τη Συμφωνία της Λοζάνης  του 1914 (άρθρα 12 και 15) και την Συνθήκη των Παρισίων το 1947.

«Άρθρον 12.

Η ληφθείσα απόφασις την 13η Φεβρουαρίου 1914 υπό της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου εις εκτέλεσιν των άρθρων 5 της Συνθήκης του Λονδίνου της 17/30 Μαΐου 1913, και 15 της Συνθήκης των Αθηνών της 1/14 Νοεμβρίου 1913, η κοινοποιηθείσα εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν τη 13 Φεβρουαρίου 1914 και αφορώσα εις την κυριαρχίαν της Ελλάδος επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου, εκτός της Ίμβρου, Τενέδου και των Λαγουσών νήσων (Μαυρυών), ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας, επικυρούνται, υπό την επιφύλαξιν των διατάξεων της παρούσης Συνθήκης των συναφών προς τας υπό την κυριαρχίαν της Ιταλίας διατελούσας νήσους, περί ων διαλαμβάνει το άρθρον 15. Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσιν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν.

Άρθρον 15.

Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και των νήσων Καστελλορίζου όπως στο σχετικό χάρτη.

Ωφελείται ή ζημιώνεται η Ρωσία από την εμπλοκή της στη Συρία;;;

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Η Ρωσία, η οποία έστειλε μια συγκριτικά μικρή δύναμη στη Συρία, θα συνεχίσει να αποκομίζει σημαντικά διπλωματικά, εμπορικά και στρατιωτικά οφέλη από τις εκεί επιχειρήσεις της. Η συνεχιζόμενη όμως παρουσία της Ρωσίας στη Συρία, ενέχει τον κίνδυνο οι επιχειρήσεις της να καταλήξουν σε οικονομικό έλος. Ειδικότερα, η Ρωσία όσο πάει και θα δυσκολευτεί να κρατήσει μακριά τις δυνάμεις της Συρίας και της Τουρκίας καθώς έρχονται όλο και πιο κοντά στη βορειοανατολική Συρία.

Εισχωρώντας ως σφήνα ανάμεσα στους εχθρούς της του ΝΑΤΟ, δοκιμάζοντας νέα όπλα, η Ρωσία έχει επιτύχει μια σειρά από στρατηγικές και τακτικές επιτυχίες στη Συρία. Παρόλα αυτά, τα κέρδη δεν είναι όλα ξεκάθαρα για τη Μόσχα εν όψει της μεγαλύτερης έκθεσης της σε επιθέσεις ανταρτών και στην προοπτική να υποστεί παράπλευρες ζημιές στις περιφερειακές μάχες εξουσίας.

Εν μέσω του μεγάλου ανταγωνισμού εξουσίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία προσπάθησε να επεκτείνει την εμβέλεια και την επιρροή της στη Μέση Ανατολή και πέρα ​​από αυτή, με την αποστολή της στη Συρία. Η επιχείρηση αυτή, η πιο σοβαρή δράση μεγάλης εμβέλειας της Ρωσίας από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, υπόσχεται μεγάλες ανταμοιβές αλλά ενέχει και σημαντικούς κινδύνους.

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα επιτεύγματα της Ρωσίας στη Συρία είναι τα υπερμεγέθη κέρδη που έχει επιτύχει με συγκριτικά χαμηλό κόστος. Συνεισφέροντας μια δύναμη περίπου 5.000 ατόμων, οι περισσότεροι από τους οποίους ασχολήθηκαν με την παροχή αεροπορικής υποστήριξης, συμβουλές και ειδικές λειτουργίες, η Μόσχα (σε συνεργασία με την Τεχεράνη) σταθεροποίησε την κυβέρνηση της Συρίας. Αυτό, με τη σειρά του, έχει εξασφαλίσει τις βάσεις της Ρωσίας στη Συρία, οι οποίες περιλαμβάνουν τώρα τόσο λιμενικές όσο και αεροπορικές εγκαταστάσεις, που της προσφέρουν πρόσβαση σε πολλά εμπορικά συμφέροντα στη χώρα, ενισχύουν την παγκόσμια αντίληψη της στρατιωτικής της ισχύος και προετοιμάζουν το δρόμο για να «αρπάξουν» μεγαλύτερο διπλωματικό ρόλο στην περιοχή.

Στο διπλωματικό πεδίο, η Ρωσία επεξέτεινε την εταιρική της σχέση με το Ιράν, μετέτρεψε μια τεταμένη αντιπαράθεση με την Τουρκία σε μια ραγδαία βελτιούμενη σχέση και έγινε κρίσιμος περιφερειακός παράγοντας που το Ισραήλ, η Ιορδανία το Ιράκ και η Σαουδική Αραβία καθόλου δεν αγνοούν. Επιπλέον, υποχρέωσε τις Ηνωμένες Πολιτείες να συμμετάσχουν σε εκτεταμένες διαπραγματεύσεις σχετικά με τις περιφερειακές ανησυχίες, συμπεριλαμβανομένων των συνομιλιών για την εξάλειψη των χημικών όπλων στη Συρία.

Για τους στρατιωτικούς, η παρέμβαση επέτρεψε στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις να δοκιμάσουν νέα οπλικά συστήματα, όπως πυραύλους Cruise και νέα μαχητικά αεροσκάφη σε συνθήκες μάχης, να εκπαιδεύσει εκ περιτροπής μεγάλο αριθμό αξιωματικών στο θέατρο επιχειρήσεων για απόκτηση πρόσθετης εμπειρίες σε ζώνη μάχης. Η Ρωσία πέτυχε όλα αυτά με τόσο λίγα θύματα και απώλειες εξοπλισμού που η ανώτατη διοίκηση έχει αρχίσει να μιλάει για τη χρήση της εμπειρίας της Συρίας ως πρότυπο για ένα νέο πλαίσιο δραστηριοτήτων, το οποίο ονόμασε «στρατηγική περιορισμένης δράσης».

Ακόμη, από την έναρξη της τουρκικής εισβολής στη βορειοανατολική Συρία στις 9 Οκτωβρίου, οι Ρώσοι έχουν επιτύχει σημαντικούς στόχους μέσω της παρουσίας τους στη χώρα. Όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν τη διαδικασία της μαζικής απόσυρσης από τη Συρία, μια μακροπρόθεσμη απαίτηση της Μόσχας, τα αμερικανικά στρατεύματα έδωσαν ακόμη και κάποιες από τις βάσεις με τις εγκαταστάσεις τους απευθείας στους Ρώσους.

28η Οκτωβρίου 1940. Ένα θαύμα του Ελληνικού έθνους όταν είναι και ενεργεί ενωμένο.

Η Προμαχούσα μεν αλλά παραγκωνισμένη Ήπειρος.

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Πλησιάζει η 28^η Οκτωβρίου, μία ημερομηνία σταθμός για την προμαχούσα Ήπειρο, την οποία η πολιτεία πρέπει να τιμά ανάλογα με την προσφορά της. Δυστυχώς η συμπρωτεύουσα της «κλέβει» αυτή την τιμή.

Ήδη άρχισαν οι προετοιμασίες για τον εορτασμό του έπους του ’40 και της μεγαλειώδους νίκης των Ελλήνων κατά των φασιστών εισβολέων στο έδαφος της Ηπείρου τις πρωινές ώρες της 28^ης Οκτωβρίου 1940.

Την παραμονή της επίθεσης ο τότε Διοικητής της ιστορικής  VIIIης Μεραρχίας Υπτγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, ο οποίος παρά τις αντίθετες απόψεις του Γενικού Επιτελείου που προέβλεπε άμυνα πίσω από τον Άραχθο ποταμό, διέταξε να κρατήσει την γραμμή άμυνας Ελαία - Καλαμά μέχρις εσχάτων και σε επικοινωνία του με το Γενικό Επιτελείο Στρατού (Άνχη Κορώζη) είχε πει : «Αναφέρατε παρακαλώ εις τον κ. Αρχηγόν του ΓΕΣ ότι η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αύριο την πρωΐαν, ίσως δε και κατά την διάρκειαν της νυκτός 27 με 28 Οκτωβρίου, θα έχωμεν ιταλικήν επίθεσιν. Η Μεραρχία θα επιτελέση το καθήκον της προς την πατρίδα, συμφώνως προς διαταγάς και οδηγίας του ΓΕΣ. Δύναμαι να βεβαιώσω υπευθύνως τον κ. Αρχηγόν του ΓΕΣ, και τονίζω τούτο ιδιαιτέρως, ότι δεν θα περάσουν Ιταλοί από το Καλπάκι.»

Την 28^η Οκτωβρίου ο στρατηγός Κατσιμήτρος στην ημερησία διαταγή του έγραφε :

«Αξιωματικοί  και οπλίται της Ογδόης Μεραρχίας.

Ο Πρέσβυς της Ιταλίας εν Αθήναις εζήτησεν από την Κυβέρνησιν ημών να διέλθει ο Ιταλικός Στρατός δια του εδάφους μας.

Η Κυβέρνησις απέρριψε την αίτησιν ταύτην, και διέταξεν αντίστασιν μέχρις εσχάτων.

Ήδη διανοίγεται το στάδιον της εκτελέσεως του υπερτάτου προς την πατρίδα καθήκοντος δι’ αντιστάσεως, μέχρις αισχάτων συμφώνως προς το σχέδιον ενεργείας.

Αξιωματικοί και οπλίται της Ογδόης Μεραρχίας αμυνθήτε του Ιερού Πατρίου εδάφους μετά φανατισμού εναντίον του επιδρομέως όστις θέλει να προσβάλη ημάς υπούλως και ανάνδρως.

Αναμνησθήτε των ενδόξων παραδόσεων του Έθνους μας και πολεμήσατε μετά λύσσης κατά του ανάνδρου εχθρού όστις τόσον ατίμως και ανάνδρως θέλει να προσβάλη τούτο.

Η Τουρκία θα πληρώσει βαρύ τίμημα για μία άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος ζώνη ασφαλείας.

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Ο Τουρκικός στρατός μετακινείται εντός των βορειοανατολικών συνόρων της Συρίας, καθώς η Άγκυρα ακολουθεί τη στρατηγική της για δημιουργία ζώνης απομόνωσης μεταξύ Τουρκίας και Συρίας. Όμως, ενώ η Τουρκία θα καταφέρει να οικοδομήσει αυτήν την ενδιάμεση ζώνη από την Afrin στα δυτικά μέχρι το Ιράκ στα ανατολικά, θα πληρώσει επίσης ένα μεγάλο τίμημα. Οι ενέργειες της Τουρκίας αυξάνουν την ένταση όχι μόνο μεταξύ της με τη Συρία, τη Ρωσία και το Ιράν, αλλά και μεταξύ αυτής και των Ηνωμένων Πολιτειών, του πρώην προστάτη της περιοχής, και της Ευρώπης. Εν τω μεταξύ, τυχόν εξέγερση από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) θα περιπλέξει την προσπάθεια της Άγκυρας να δημιουργήσει μια πραγματικά ασφαλή ζώνη για τους Σύριους πρόσφυγες και τα τουρκικά συμφέροντα ασφαλείας.

Η Τουρκία κινείται με στόχο τη δημιουργία μιας ευρείας ζώνης ασφαλείας στη Συρία. Θέλει να εμποδίσει τα συριακά σύνορα να γίνουν όπως τα σύνορα της με το Ιράκ, όπου η αυτόνομη κουρδική περιοχή φιλοξενεί κούρδους μαχητές του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK). Η Άγκυρα θέλει επίσης να δημιουργήσει χώρο για να αποθαρρύνει τους πρόσφυγες που εγκατέλειψαν τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας από την είσοδο τους στην Τουρκία ή ακόμη και να επιστρέψουν μερικά από τα 3,6 εκατομμύρια πρόσφυγες που βρίσκονται στο τουρκικό έδαφος.

Τέλος, με την εδραίωση μιας ζώνης επιρροής κατά μήκος των συνόρων, η Τουρκία επιδιώκει να διατηρήσει ένα βαθμό επιρροής στη γειτονική Συρία και συνεπώς στον αραβικό κόσμο, καθώς και ένα μέσο για να δημιουργήσει κάποιο αντιστάθμισμα στην ρωσική και ιρανική επιρροή στη Συρία.

Ο Τράμπ θεωρεί τη Μέση Ανατολή ως μία περιοχή «άμμου, θανάτου και πετρελαίου το οποίο η Αμερική δεν κλέβει αλλά θα έπρεπε».

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Η Τουρκία πρόκειται να εισβάλει στο τμήμα της Συρίας στο οποίο οι ΗΠΑ βρίσκονται για να πολεμήσουν το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος (ISIS). Όμως η Τουρκία θα εισβάλλει για να καταστρέψει τις κουρδικές δυνάμεις των YPG, τις οποίες οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν για να νικήσουν το ISIS, καθότι η Τουρκία θεωρεί τις κουρδικές δυνάμεις ως τρομοκρατική ομάδα. Και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald J. Trump, προφανώς δεν βλέπει τίποτε κακό με αυτό!!!

Η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου που κυκλοφόρησε αργά το βράδυ της Κυριακής, δείχνει σαν να γράφτηκε από κάποιον που δεν θέλει να κάνει απολύτως τίποτα με ένα κομμάτι του κόσμου, όπως η τόσο ταλαιπωρημένη Μέση Ανατολή, και δεν νοιάζει αν ολόκληρη η περιοχή πάρει φωτιά.

Η κίνηση ήρθε μετά από τηλεφωνική επικοινωνία του Trump με τον Τούρκο Πρόεδρο Erdogan. Η απόφαση του Trump ήταν να επιτραπεί από τις ΗΠΑ σε έναν Νατοϊκό τους σύμμαχο, την Τουρκία, να εισβάλει σε ένα de facto αμερικανικό προτεκτοράτο, μια εισβολή που έχει παραταθεί πολύ και έχει σχεδιαστεί ειδικά για να καταστρέψει έναν κρίσιμο σύμμαχο των ΗΠΑ, τους Κούρδους.

Το Ιράν προκαλεί τις ΗΠΑ με αποτέλεσμα να αυξάνει και πάλι η παρουσία των στη Μέση Ανατολή μετά τον πόλεμο του κόλπου.

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ορίσει τον μεγάλο ανταγωνισμό ισχύος ως την ύψιστη προτεραιότητα των και επιχειρούν να ανακατευθύνουν τους στρατιωτικούς πόρους των προς την κατεύθυνση της εξάλειψης της Ρωσίας και της Κίνας. Ωστόσο, διάφορες κρίσεις, συμπεριλαμβανομένης και της πρόσφατης αυξανόμενης έντασης με το Ιράν, θα μπορούσαν να αποτρέψουν ή να καθυστερήσουν την ικανότητα της Ουάσιγκτον να ακολουθήσει αυτή τη στρατηγική μεταστροφή.

Στις 26 Σεπτεμβρίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν ότι έστειλαν μια ακόμη στρατιωτική δύναμη στον Περσικό Κόλπο μετά την πρόσφατη επίθεση του Ιράν στη Σαουδική Αραβία. Η ανάπτυξη περιλαμβάνει μια συστοιχία (πυροβολαρχία) πυραυλικής άμυνας Patriot και τέσσερα συστήματα ραντάρ Sentinel μαζί με επιπλέον 200 άτομα για τη λειτουργία του εξοπλισμού.  Συγκεκριμένα, οι μονάδες ραντάρ έχουν σχεδιαστεί για να ανιχνεύουν απειλές χαμηλού κινδύνου, όπως οι πύραυλοι Cruise και τα μη επανδρομένα αεροσκάφη αυτοκτονίας τα οποία οι Ιρανοί φέρεται να χρησιμοποίησαν για να χτυπήσουν δύο εγκαταστάσεις επεξεργασίας πετρελαίου στη Σαουδική Αραβία στις 14 Σεπτεμβρίου. Ο αμερικανικός στρατός έχει επίσης θέσει δύο ακόμη συστοιχίες Patriot , καθώς και μια συστοιχία του συστήματος αντί-βαλλιστικών πυραύλων Terminal High Altitude Area Defense (THAAD), σε ετοιμότητα για γρήγορη ανάπτυξη, αν απαιτηθεί.

Το πραγματικό κόστος απομάκρυνσης της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35.*

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου**.

 Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε στα μέσα Ιουλίου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες απομακρύνουν την Τουρκία από το πρόγραμμα συμπαραγωγής μαχητικών αεροσκαφών F-35, αφού η Τουρκία παρέλαβε την πρώτη αποστολή του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400. Η απόφαση αυτή των ΗΠΑ, θα εμποδίσει την Τουρκία να παραλάβει οποιοδήποτε από τα 100 F-35 που είχε προγραμματίσει να αγοράσει. Επιπλέον, η απόφαση αυτή του Λευκού Οίκου απομακρύνει και τις τουρκικές εταιρείες από  την αλυσίδα συμπαραγωγής τμημάτων των F-35.

Επίσης, η Τουρκία σχεδίαζε να φιλοξενήσει τη βάση συντήρησης στην οποία οι χώρες της Μέσης Ανατολής που είχαν ή θα αποκτήσουν στόλους F-35, θα μπορούσαν να συντηρήσουν τα αεροσκάφη τους στη βάση αυτή. Το σχέδιο αυτό ακυρώθηκε επίσης.

Η πρόσφατη επίθεση στις εγκαταστάσεις εταιρείας πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, η κρίσιμη θέση των ΗΠΑ και τα πιθανά σενάρια.*

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου**.

 Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες εντείνουν την εκστρατεία τους για μέγιστη οικονομική πίεση εναντίον του Ιράν, η Τεχεράνη αναζητά τρόπους να ξεφύγει από τη μέγγενη στην οποία έχει βρεθεί από την επιβολή των κυρώσεων από τις ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ κατηγορούν το Ιράν για τη σοβαρή επίθεση στις 14 Σεπτεμβρίου κατά της Σαουδικής πετρελαϊκής υποδομής, και πιθανόν τα συμπεράσματα να αποκαλύψουν την τόλμη του Ιράν, την αποστροφή κινδύνου από τη Σαουδική Αραβία και τη δύσκολη απόφαση της Ουάσιγκτον να σταθμίσει το πως να αντιδράσει.

Οι επιθέσεις στις 14 Σεπτεμβρίου που προφανώς διεξήχθησαν με πυραύλους Cruise και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αφορούσαν τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας στο Abqaiq και το Khurais που ανήκουν στη Saudi Arabian Oil Co., βγάζοντας εκτός παραγωγής 5,7 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα αργού πετρελαίου δηλαδή το 5% της παγκόσμιας παραγωγής. Αν και οι αντάρτες του Houthi της Υεμένης ανέλαβαν αμέσως την ευθύνη, οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν ότι οι επιθέσεις δεν προέρχονταν από την Υεμένη και διεξήχθησαν με τη βοήθεια του Ιράν. Οι λεπτομέρειες που κυκλοφόρησαν μετά τις επιθέσεις φαίνεται να επιβεβαιώνουν τουλάχιστον τον ισχυρισμό των ΗΠΑ ότι εκτοξεύθηκαν εκτός της επικράτειας της Υεμένης.

Μια ανυπόμονη Τουρκία έτοιμη να εισβάλει στη βορειοανατολική Συρία.*

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Βασιλείου Αντώνιος**

Η Τουρκία έχει προειδοποιήσει εδώ και αρκετό καιρό για μια επικείμενη επίθεση της στη βορειοανατολική Συρία, όμως οι τελευταίες προειδοποιήσεις της υποδηλώνουν ότι αυτή τη φορά ο συνδυασμός της τουρκικής ανυπομονησίας και μιάς δοθείσας ευκαιρίας θα μπορούσε να οδηγήσει την Άγκυρα να ξεκινήσει τελικά τη στρατιωτική επιχείρηση.

Δεδομένου όμως ότι μια μονομερής επιχείρηση θα πλήξει σε μεγάλο βαθμό τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Ουάσιγκτον πιθανότατα θα αντιδράσει με σημαντικά αντίποινα.

Στις 6 Αυγούστου, ο Τούρκος Πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan  επανέλαβε τις προειδοποιήσεις του ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να ξεκινήσει στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των Μονάδων Προστασίας του Κουρδικού Λαού (YPG) ανατολικά του ποταμού Ευφράτη στη βορειοανατολική Συρία. Η τελευταία ανακοίνωση εξεδόθη δύο ημέρες αφότου ο Erdogan  είπε ότι η Άγκυρα έχει ήδη ενημερώσει τόσο τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και τη Ρωσία για τα σχέδια της.

Η σκληρή αγάπη ΗΠΑ - Τουρκίας *

Γράφει ο Αντγος (ε.α.) Βασιλείου Αντώνιος**

Ο Τούρκος Πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan επί 15 χρόνια κατάφερε να γκρεμίσει τη φήμη της χώρας του ως ισχυρό δυτικό σύμμαχο. Τώρα οι στενές στρατιωτικές σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία είναι ένα σημείο καμπής που ωθεί την Ουάσιγκτον στην επανεκτίμηση των ευρύτερων σχέσεων της με την Άγκυρα.

Το τελευταίο σημείο ανάφλεξης ήρθε αυτό το μήνα όταν ο υπουργός Άμυνας Pat Shanahan δήλωσε στον τούρκο υπουργό Άμυνας Hulusi Akar ότι η χώρα του θα εκδιωχθεί από το αμερικανικό πρόγραμμα μαχητικών αεροσκαφών F-35 αν δεν ακυρώσει την αγορά του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400. Η Μόσχα ήδη παρέδωσε την πρώτη δόση της συστοιχίας πυραύλων Εδάφους – Αέρος S-400 τον περασμένο Ιούλιο και ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη σταματήσει την εκπαίδευση F-35 για τους Τούρκους πιλότους, οι οποίοι επέστρεψαν στην πατρίδα τους.